Rouw is iets wat veel vrouwen op verschillende momenten in hun leven tegenkomen. Soms door het verlies van een dierbare, soms door andere vormen van verlies die diep kunnen raken.
In mijn leven heeft rouw een grote rol gespeeld. Het verlies van mijn moeder heeft mij diep gevormd. Maar ook andere verliezen zoals zwangerschappen die niet mochten uitgroeien tot nieuw leven hebben sporen achtergelaten die altijd bij me blijven.
Dat zijn ervaringen die je niet alleen met je hoofd begrijpt, maar die je voelt in je hele zijn. In je hart. In je lichaam.
Rouw is voor mij nooit iets geweest dat “overgaat”. Het verandert, het beweegt met je mee, het verweeft zich met wie je bent. Sommige dagen is het zacht aanwezig op de achtergrond. En op andere momenten kan het ineens weer dichtbij komen, rauw en onverwacht.
En eerlijk? Ik ben daar nog iedere dag mee bezig. Het is een proces dat niet stopt, maar zich telkens in nieuwe vormen laat zien.
Wat mij helpt, is om rouw niet alleen te zien als verdriet, maar ook als een vorm van liefde die blijft bestaan.
Mijn moeder draag ik iedere dag met me mee.
In kleine dingen.
In muziek.
In stukken van mezelf.
In mijn kinderen.
En in al het moois dat het leven, ondanks alles, nog steeds brengt.
Soms voelt het alsof herinneringen kleine bruggen zijn tussen toen en nu. Alsof ze me even terugbrengen, maar me ook helpen om verder te gaan.
Wat mij daarnaast helpt, zijn kleine, eenvoudige rituelen. Niet groot of zwaar, maar juist zacht en persoonlijk.
🕯Een kaarsje branden
Even een moment nemen. Stilstaan. Herinneren. Voelen dat de liefde er nog steeds is.
🌿 De natuur in gaan
Ervaren dat alles blijft bewegen. Dat er, zelfs in stilte en verlies, altijd iets doorstroomt.
🖋 Schrijven of voelen
Gedachten op papier zetten, of juist niets hoeven oplossen en alleen maar toelaten wat er is.
💞 Verbinding met mezelf
Een hand op mijn hart leggen en mezelf eraan herinneren: alles wat ik voel, mag er zijn.
Rouw heeft mij ook laten zien hoeveel kracht er in ons als vrouwen zit. Niet in het ‘sterk zijn’ of alles alleen dragen, maar juist in het durven verzachten. In het ruimte maken voor wat er werkelijk leeft vanbinnen.
Er is geen juiste manier om met verlies om te gaan. En er is geen moment waarop het “klaar” is.
Misschien zit daar ook iets zachts in.
Dat liefde niet verdwijnt wanneer iemand er niet meer is. Dat het alleen van vorm verandert.
En dat we, stap voor stap, mogen leren leven mét die liefde.
Met de herinneringen in ons hart.
En met alles wat er nog wél is.
Veel liefs 🤍
Reactie plaatsen
Reacties